Dysleksja nie jest wadą ani chorobą. Jest to zaburzenie występujące u dzieci (ale też u dorosłych), które nie mogą opanować umiejętności językowych: czytania, pisania i ortografii. Nie są one rezultatem ogólnego opóźnienia rozwoju czy osłabienia wrażliwości zmysłowej: wynikają ze zmian w ośrodkowym układzie nerwowym. Dyslektycy mogą być jednak bardzo zdolni. Znani dyslektycy to: H. Ch. Andersen, Jan Matejko czy Jacek Kuroń. 

Jeżeli dziecko zaczyna późno chodzić, około trzeciego roku życia zaczyna mówić, w wieku przedszkolnym ma trudności w opanowaniu jazdy na rowerze (obniżona sprawność ruchowa), nie umie trzymać w ręce łyżeczki i widelca (obniżona sprawność manualna), posiada częste wady wymowy, nie może zapamiętać stron: lewa – prawa oraz myli litery z-s, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przyszłości będzie dyslektykiem. Ponadto przyszły dyslektyk nie narysuje kółka w wieku 3 lat, jako czterolatek nie narysuje kwadratu i krzyża , a w wieku 5 lat nie narysuje trójkąta równoramiennego.  

Aby z całą pewnością stwierdzić czy dziecko jest dyslektykiem, czy też zwyczajnym leniem, należy poddać je badaniom psychologiczno-pedagogicznym i obserwować postępy w nauce.    

Na dysleksję wskazywać mogą:

- trudności w odróżnianiu prawej i lewej strony ciała,

- problemy z określaniem kierunku w przestrzeni,

- kłopoty z zawiązaniem sznurowadła, zapięciem guzików, utrzymaniem nożyczek,

- trudności w utrzymywaniu rytmu, np. w trakcie klaskania,

- trudności w wykonywaniu więcej niż jednego polecenia naraz,

- niezgrabność, niezdarność np. w skakaniu, łapaniu piłki,

- problemy w zadaniach wymagających utrzymania równowagi, np. bocian, stanie na jednej nodze,

- brak umiejętności ułożenia według wzoru układanki,

- roztargnienie, refleks znacznie wolniejszy niż u rówieśników,

- opuszczanie lub mylenie wyrazów,

- zlewanie się liter w wyrazie,

- trudności  w przepisywaniu z tablicy,

- trudności w zapamiętywaniu dat, adresów, numerów telefonu itp.,

- problemy ze zrozumieniem pojęć: wczoraj, dziś, jutro,

- trudności w wykonywaniu prostych obliczeń,

- mylenie kierunków: prawy- lewy, góra – dół,

- niestaranne lub błędnie formowane litery, brak odróżnienia liter o podobnych kształtach ( m-n, l-t-ł),

- odwrócenia lustrzane liter lub całych słów,

- przestawianie głosek w wyrazach,

- kłopoty z zapamiętywaniem wierszyków i piosenek,

- problemy z nazywaniem po kolei dni tygodnia, pory roku, nazwy miesięcy,

- kłopoty z odróżnianiem głosek o podobnym brzmieniu (g-k, z-s, w-f),

- brak umiejętności płynnego czytania,

- unikanie czytania,

- trudności z utrzymaniem długopisu,

- zaburzone pisanie, trudne do odczytania i zrozumienia – opuszczanie liter
i sylab lub ich dodawanie, słabe użycie składni,

- kłopoty z odtwarzaniem figur geometrycznych,

- błędna wymowa, kłopoty z zapamiętaniem wypowiedzianego wyrazu,

- trudności w odpowiedzi na pytania do czytanego tekstu,

- niezdolność do zapamiętania wyrazów i zwrotów dyktowanych, 

- trudności z koncentracją uwagi, łatwość rozpraszania się.

Oczywiście to od rodziców zależy jak szybko wykryta zostanie dysleksja u ich dziecka. Nie należy traktować dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego czy leniwego. Nie wolno karać i wyśmiewać. Nie łudzić się również, że „samo z tego wyrośnie”… Dziecko pozbawione specjalistycznej opieki nie poradzi sobie z dysleksją. Gdzie zatem szukać pomocy? U logopedy, nauczyciela, u pedagoga czy psychologa szkolnego, w poradniach psychologiczno–pedagogicznych, a także w Zarządzie Głównym i oddziałach Polskiego Towarzystwa Dysleksji.  Dzieci uczęszczające na zajęcia do centrów Helen Doron również objęte są opieką pedagogiczną i psychologiczną − tu także mogą Państwo uzyskać specjalistyczną pomoc.

.

Kangi to sympatyczna maskotka sieci Helen Doron. Anglojęzycznego pluszaka znają dzieci na całym świecie. Oczywiście nasze polskie maluchy także, bo kangurek mieszka w każdej szkole Helen Doron i zwykle to on wita wszystkich na zajęciach. Nie obyłoby się bez kangurka na majówce czy zabawie karnawałowej. W ubiegłym roku dzieciaki brały udział w konkursie plastycznym na świąteczną kartkę do Kangiego, w tym roku – Helen Doron Pomorze organizuje konkurs na uwiecznienie zimowych ferii kangurka. Generalnie: wszyscy kochamy Kangiego. Tymczasem w australijskiej ojczyźnie naszego milusińskiego trwa wielka społeczna kampania, która głosi: ludzie, nie jedzcie kangurów!

Znajomy, którego szwagier jest Australijczykiem powiedział mi niedawno, że w Australii tak naprawdę „kangurzyna” (skoro jest wieprz-owina, i woł-owina to może i kangurz- yna?) wcale nie jest tak popularna wśród lokalnych mięsożerców. Nam tu w Polsce wydaje się, że przeciętny Chińczyk serwuje sobie na niedzielny obiad kotlet z psa, Francuz ubija w przydomowym oczku wodnym żabę, a Australijczyk obgryza chrupiące udko kangura. A tu okazuje się, że tego typu kulinarne atrakcje – owszem są serwowane, ale… turystom. Wszak wiadomo, że każdy człowiek, który przyjeżdża do obcego kraju i żądny jest wrażeń, chce zakosztować lokalnego kolorytu innej gastro strefy. Często zresztą okupuje to później męczarnią żołądkową i kiszkowymi rewelacjami. Ale nic to, do odważnych świat należy. Kto ni razu nie zatruł się za granicą, niechaj pierwszy rzuci kamieniem. Skoro jednak w tejże wspomnianej Australii, kangurze mięso zjadają jakoby jedynie turyści to zastanawiająca jest statystyka podana przez tamtejszy Departament Spraw Zagranicznych i Handlu: każdego roku na kontynencie australijskim zabija się 3-4 miliony kangurów! W roku 2008 „kangurzy” biznes oszacowano na 83,6 milionów dolarów! Jeśli to prawda, to Australia miałaby pierwsze miejsce na świecie pod względem turystycznej atrakcyjności. Właściwie lud całego świata musiałby chyba wyłącznie tamże podróżować. Co więcej, już na lotnisku musiałoby każdego witać tradycyjne pieczyste z kangura…

Jakoś wierzyć się nie chce. Ale popatrzcie na sympatyczny pyszczek naszego Kangiego: wyobrażacie sobie, że moglibyście zjeść kangura? Nie wiem jak Wy, ale ja jednak nie dałabym rady. Chociaż z drugiej strony, trąci to polską hipokryzją. Krówka Milka też jest sympatyczna, a wołowinkę zajadamy ze smakiem. Że już o Prosiaczku z Kubusia Puchatka nie wspomnę…

Mimo wszystko jednak akcja ratowania kangurów przemawia do wyobraźni. Dodatkowo podsyca ją fakt, że każdego roku w wyniku rzezi kangurzych rodziców, umiera w Australii 440 tysięcy młodych kangurków. Oczywiście nie trzeba, ale może warto − bo nic nas to w końcu nie kosztuje − oddać swój głos w tej sprawie i podpisać petycję na rzecz wprowadzenia zakazu importu mięsa kangurów do krajów UE. Poczytajcie o tym i podyskutujcie. Bo temat jest gorący i wart rozważenia.

Kampania „440.000 powodów, by nie jeść mięsa kangurów”:

http://www.thepetitionsite.com/1/stop-eu-imports—440000-joeys-killed-every-year

Kochani!

W Boże Narodzenie życzymy Wam szczerze:
tradycyjnych stołów w Wigilijną Wieczerzę,
wszystkiego w czerwieni, zieleni i złocie,

prześlicznej choinki i radości krocie!
By spełniło się choć jedno ze Świątecznych marzeń,
życzymy Wam szczęścia i cudownych wrażeń!

Helen Doron, założycielka sieci szkół języka angielskiego dla dzieci, codziennie otrzymuje od rodziców z całego świata mnóstwo listów. Na wszystkie stara się odpowiedzieć, chociaż – jak przyznaje – nie jest to łatwe. A ponieważ kłopoty nie znają granic geograficznych i wszędzie są takie same – dziś wybraliśmy dla Was jeden z takich listów. Porusza nader ważny i częsty problem. Zobaczcie, co odpisała Helen.

Droga Heleno!

Piszę do Ciebie, gdyż potrzebuję profesjonalnej, a jednocześnie szybkiej pomocy. Otóż mój syn (dziś 4-letni) zaczął mówić dopiero w wieku trzech lat. Z tego powodu ma wadę wymowy. Słuch ma w porządku i już od dawna rozumie, co do niego mówimy, ale wymawia słowa niewyraźnie. Przez rok ćwiczył dwa razy w tygodniu z logopedą. Jego starszy brat uczy się angielskiego w HDEE od trzech lat i robi wielkie postępy. Czy dla naszego młodszego syna nauka angielskiego mogłaby być dobra w tej sytuacji? Logopeda twierdzi, że może być pomocna i korzystna.

Dziękuję i pozdrawiam.

Beat Suter z Hamburga

* * *

Droga Beat,

kilka lat temu pewna kobieta zwierzyła mi się podczas lunchu, że jej dziecko ma problemy emocjonalne i całkowicie przestało mówić. Psychiatra powiedział jej, że powinna przestać mówić do dziecka w dwóch językach, gdyż najwyraźniej czyni to zamęt w jego głowie. Z czasem znowu zaczęło mówić. Tuż po owej udałam się na wykład profesora Bernarda Spolsky’ego, który jest wiodącym autorytetem w dziedzinie lingwistyki edukacyjnej. Zapytałam, co o tym myśli. Powiedział, że jest to przykład czystej ignorancji ze strony psychiatry.

Wiem, że wyżej opisana sytuacja nie odzwierciedla Twojego przypadku. Jest jednak przykładem na to, jak psychiatrzy szukają czasem rozwiązań, które w świetle badań lingwistycznych i badań nad rozwojem mózgu nie mają żadnego sensu. Jestem przekonana, że dziecko i tak zaczęłoby mówić – czy to w jednym, czy w dwóch językach – ale teraz chłopiec zna tylko jeden język.

Teraz odniosę się do tego, co nazywasz „wadą wymowy” swojego syna. Wiele dzieci do dziesiątego roku życia ma problemy z wymową. Ale, co zostało dowiedzione naukowo, dzieci rozumieją mowę na długo zanim same zaczną mówić. Wiele dzieci mówiących po angielsku wymawia głoskę /f/ zamiast /th/, albo /ł/ zamiast /r/. Przyczyna jest taka, że po prostu dość trudno jest im te głoski wymówić. Mój własny syn Benaya, w wieku ośmiu lat uświadomił mi ciekawe zjawisko: siedzieliśmy razem w londyńskim metrze i graliśmy w „Powiedz coś na ł”. Spodziewałam się, że powie „window” (czyt. łyndoł). Benaya skacząc radośnie powiedział „łejlwej” (railway)! Zrozumiałam nagle, że problem nie musi mieć w tym wypadku podłoża artykulacyjnego czy fonologicznego, ale raczej audytorialne!

Jeśli Twoje dziecko zechce przychodzić na dodatkowe lekcje języka – to cudownie. Trzeba je do tego zachęcać. Nie dość, że do końca życia korzystać będzie z tego, że w jego mózgu powstaną łączenia nerwowe ułatwiające posługiwanie się angielskim, to rozwinie również umiejętności poznawcze, nauczy się wielu piosenek i będzie się dobrze bawić. To, że dziś mówi jeszcze niewyraźnie, nie jest problemem. To kwestia czasu i praktyki. Powinnaś być może porozmawiać z innymi dziećmi, by to zaakceptowały, nie wyśmiewając się z niego. Zachęć synka do udziału w kursie, ćwicz z nim wymowę i przede wszystkim dużo, dużo rozmawiaj.

Życzę powodzenia.

Helen

Dziecko musi mieć kontakt z językiem przynajmniej przez 30% swojego czasu, żeby nauczyło się nim biegle posługiwać. To znaczy, że można uczyć malucha nie tylko jednego języka, ale nawet dwóch czy trzech jednocześnie.

Jeśli zależy nam na edukacji językowej naszego dziecka, powinniśmy zapewnić maluchowi konsekwentny, regularny i częsty kontakt z językiem obcym. Tylko w ten sposób nauka kilku języków stanie się dla dziecka tak naturalna, jak nauka jednego: ojczystego. Najnowsze badania wykazały, że nauka kilku języków zdecydowanie rozwija możliwości ludzkiego mózgu. W czerwcu 2009 uczeni z Dartmouth College w New Hampshire (USA) opublikowali wyniki badań opartych na technologii monitorowania mózgu zwanej spektroskopią Ramana (NIRS), w których porównano aktywność mózgów osób dwujęzycznych i jednojęzycznych. W obu kategoriach aktywność mózgu okazała się jednakowa, kiedy używany był jeden język, ale aktywność obu półkul mózgu była znacznie większa w przypadku osób dwujęzycznych, kiedy jednocześnie przetwarzane były dane w obu językach.

– Przez dziesiątki lat obawiano się, że wczesny kontakt z dwoma językami może mieć niekorzystny wpływ na mózg dziecka dwujęzycznego – mówi Laura Ann Pettito, starszy kierownik badań (wypowiedź dla gazety „Medical News Today”). – Najnowsze wyniki badań wskazują jednak, że mózgi osób jednojęzycznych i dwujęzycznych przetwarzają dane w poszczególnych językach w podobny sposób. Poza jednym, fascynującym wyjątkiem: w porównaniu z osobami jednojęzycznymi, osoby dwujęzyczne są bardziej aktywne w obszarze mózgu naturalnie wykorzystywanym do przetwarzania danych językowych, co jest bardzo korzystne.

         To dobra wiadomość dla rodziców, którzy wychowują dwoje dzieci porozumiewając się z nimi w odrębnych, narodowych językach oraz tych, którym zależy na wczesnej edukacji językowej dziecka.

Co ciekawe, ponad połowa ludzi na świecie jest dwujęzyczna ze względu na zróżnicowanie etniczne społeczności, kolonialną przeszłość lub z uwagi na względy ekonomiczne. Wyjątkowym przykładem społeczności wielojęzycznej są Filipiny. Przeciętny Filipińczyk posługuje się jednym ze 120 lokalnych dialektów, językiem filipińskim i zna przynajmniej podstawy angielskiego. „Jednojęzyczny Filipińczyk jest wyjątkiem” – napisał w 2008 roku Andrew Gonzales, nauczyciel i lingwista, dla filipińskiego dziennika „The Manila Bulletin”. „Jednojęzyczność zdarza się u nas wyłącznie w przypadku, gdy ktoś mieszka samotnie w górach lub na wyspach, bez dostępu do mediów i szkół”.

         Systemy edukacji w krajach rozwiniętych zaczęły wdrażać lekcje języków obcych nawet do przeszkoli, a nie dopiero do gimnazjów, jak miało to miejsce dawniej. Ale żeby osiągnąć pełną biegłość w posługiwaniu się językiem, powinno się rozpocząć jego naukę jeszcze wcześniej. Zdolność niemowlęcia do rozpoznawania różnych dźwięków i niuansów brzmieniowych języków obcych zaczyna zanikać już po szóstym miesiącu życia. Oznacza to, że najlepiej zacząć oswajanie z językami maluszka 3-4 miesięcznego. Naukę na takim poziomie oferuje m.in. Helen Doron Early English na kursie „Baby Best Start”. Zajęcia przeznaczone są dla dzieci w wieku od 3 do 18 miesięcy. Kurs idealnie dostosowano do potrzeb dzieci: na tym etapie bobasy uczą się wyłącznie kojarzenia dźwięków z określonymi przedmiotami i czynnościami. Tak samo, jak w przypadku nauki języka ojczystego. Oczywiście nieodzownym elementem jest tu udział rodziców: mama czy tato są bezwarunkowo koniecznymi uczestnikami kursu. Nauka ma zatem jeszcze jeden, dodatkowy element: stwarza doskonałą okazję do bliskości malucha z rodzicem. Ale, żeby przyniosła skutek, musi być systematyczna i prowadzona konsekwentnie przez kolejne etapy rozwoju dziecka.

To niemożliwe? A dlaczego nie! W szkołach Helen Doron słoneczna atmosfera wakacji połączona z dobrą zabawą trwa przez cały rok. Tylko nie myślcie, że wcale się tutaj nie uczymy

Wbrew obiegowej opinii, to właśnie gry edukacyjne, zabawy i dobrze prowadzone relacje dziecko–nauczyciel przyczyniają się do rozwoju naszych milusińskich. Zastanówcie się nad tym, podrapcie po głowie, zrzućcie nieco kurzu ze swoich dziecięcych wspomnień i przypomnijcie kilka własnych, szkolnych sytuacji. Co łatwiej zapamiętywaliście na lekcji: wierszyk, piosenkę, ciekawe opowiadanie czytane przez nauczyciela ze swadą czy nudne wersy elaboratów, tłuczone pod surowym okiem niecierpliwego pedagoga? Oczywiście, to nad czym długo i mozolnie pracujemy zapada nam w pamięć na długie lata. Tyle, że towarzyszące wspomnieniom emocje na pewno nie należą przy tym do sympatycznych.

Jak pogodzić radość płynącą z zabawy, z nauką i przyswajaniem wiedzy? To bardzo trudne, bo łatwo się w tym wszystkim pogubić. Dlatego dzieciaki po okresie wakacyjnym potrzebują nieco czasu, by ponownie przywyknąć do szkolnej atmosfery i obowiązków. Pierwsze tygodnie upływają w wesołym rozgardiaszu dyskusji o nowych przedmiotach, szkolnych podręcznikach i przyborach, przeplatają się z opowieściami i wspomnieniami z wakacyjnych wojaży. Aż do jesieni, kiedy nauka wtoczy się na ustalone tory, a letnie miesiące zbledną w pamięci.

W centrach Helen Doron bardzo dobrze znamy się na dziecięcych marzeniach. Wiemy, jak ważnym elementem dzieciństwa jest zabawa, ale i dostosowana do dziecięcych możliwości edukacja. Stąd nasze szkoły są połączeniem tych dwóch żywiołów: nauki i zabawy. Właśnie dlatego w Helen Doron wakacje żyją z rokiem szkolnym w tak świetnej komitywie.

Wrzesień to początek szkoły. Ale ten czas wcale nie musi być smutny i frustrujący. Zapraszamy do naszych centrów w całej Polsce: znajdźcie szkołę HD w swoim mieście, przyjdźcie i zobaczcie to na własne oczy. Koniecznie zabierzcie ze sobą dzieciaki

A z okazji nowego roku szkolnego, wszystkim Rodzicom życzymy wytrwałości, cierpliwości i niesłabnącej wiary w możliwości własnych dzieci. Dzieciakom – samych piątek i szóstek, nowych przyjaźni i znajomości, a także odkrywania każdego dnia kolejnych, fascynujących rzeczy!

Maj miesiącem matury Wczoraj ponad 440 tys. uczniów z ponad 8 tys. szkół ponadgimnazjalnych przystąpiło do pisemnego egzaminu z języka polskiego. Dziś maturzyści zdawali egzamin z języka obcego. Aż 80% wszystkich zdających czyli 357 tysięcy uczniów wybrało język angielski.

Angielski okazał się zdecydowanie najpopularniejszym językiem na maturze. Jak doniosły media, 86% maturzystów wybrało opcję egzaminu w formie podstawowej. Poziom rozszerzony był trudniejszy: egzamin trwał 190 minut (podstawowy 120), sprawdzał rozumienie ze słuchu, czytanie ze zrozumieniem, gramatykę i umiejętność pisemnej wypowiedzi. W opcji podstawowej zadanie pisemne polegało na stworzeniu listu i krótkiej informacji adresowanej do kolegi z Anglii. W liście maturzysta miał poinformować znajomego, że po maturze zamierza na rok przerwać naukę, wytłumaczyć koledze dlaczego to robi i opisać swoje plany, na końcu opisać jeszcze jak zareagowali na te wieści przyjaciele i wyrazić obawę odnośnie reakcji rodziców. Drugi tekst miał być krótką informacją: autor odwołuje zaplanowany na przyszły tydzień przyjazd do Anglii ze względu na kłopoty ze zdrowiem, pyta kolegę o jego wakacyjne plany i proponuje wspólny wyjazd w góry.

Oczywiście bardzo szybko pojawiły się w Internecie arkusze pytań, z którymi dziś zmagali się maturzyści. Dostępne są na niemal każdym portalu informacyjnym i w większości serwisów związanych z edukacją. Czytelnicy zamieszczają pod artykułami swoje komentarze. Co zrozumiałe, najbardziej aktywni są sami zainteresowani tematem: maturzyści. I wiecie co wynika z ich komentarzy? Że matura z angielskiego była przysłowiową bułką z masłem. Słuchanie było w miarę proste, a czytanie wprost banalne. Zdaniem naprawdę niewielu zadania były trudne. Żeby wyrobić sobie własne zdanie, warto przejrzeć maturalne arkusze pytań. Naprawdę warto. Bo wiecie co jako pierwsze przychodzi po tej lekturze na myśl? Że Centralna Komisja Egzaminacyjna chyba w tym roku wykonała miły gest i ukłoniła się pytaniami z angielskiego w stronę dzieciaków: o ile matura rozszerzona zachowuje jeszcze jako taki sensowny poziom, to już podstawowa oscyluje raczej w okolicach podręcznika trzeciej klasy gimnazjum… A co więcej, żeby zaliczyć wystarczy zdobyć 15 punktów czyli 30%. Bez względu na to czy zdawało się formę podstawową, czy rozszerzoną. Nie pozostaje już nic innego, jak cierpliwie czekać na wyniki i medialne doniesienia o tym, jak tegoroczni maturzyści zapisali się w oficjalnych statystykach. Biorąc pod uwagę poziom wczorajszych pytań z języka polskiego i dzisiejszych z angielskiego – miejmy nadzieję, że wyniki pozytywnie zaskoczą wszystkich. Zwłaszcza samych maturzystów, ale też i zgorzkniałych malkontentów wiecznie narzekających na „tę dzisiejszą młodzież”…

Zobacz maturę z angielskiego:

poziom podstawowy cz. 1: http://slimak.onet.pl/_m/TVN/tvn24/angielski_PP.pdf

poziom rozszerzony cz. 1:

http://slimak.onet.pl/_m/TVN/tvn24/angielski_PRI.pdf

poziom rozszerzony cz. 2:

http://slimak.onet.pl/_m/TVN/tvn24/angielski_PRII.pdf

Czy dzieci z problemami społecznymi, emocjonalnymi i wychowawczymi można nauczyć swobodnego władania językiem obcym? Odpowiedź jest prosta: oczywiście, że tak. Sukces w dużej mierze zależy tu od nauczyciela, który musi uwzględnić w procesie nauczania nie tylko odpowiednie metody, ale przede wszystkim specjalne potrzeby dzieci.

Nauczanie języka obcego dzieci niepełnosprawnych intelektualnie jest trudne. I nie ulega kwestii, że nie każdy nauczyciel będzie umiał sprostać takiemu wyzwaniu. Przede wszystkim dzieci uczą się wolniej: zapamiętywanie obcojęzycznych słówek zabiera im więcej czasu i wymaga od nich większego nakładu pracy. Grupy nie są tak jednorodne, jak w przypadku klas złożonych wyłącznie z dzieci pełnosprawnych. Stopień trudności zestawów ćwiczeń powinien być dostosowany dla każdego ucznia indywidualnie. Niektóre dzieci cierpią na zaburzenia emocjonalne, które wpływają na ich zdolność uczenia się w danym dniu. Po pierwsze więc, nauczyciel musi taki stan wychwycić, po drugie – jego wymagania w stosunku do dziecka automatycznie muszą być w takim przypadku mniejsze. Uczniów specjalnej troski łatwo jest zniechęcić do nauki i spowodować, że ucierpi ich i tak już zaburzone poczucie własnej wartości. Rolą nauczyciela jest więc stałe lecz na tyle umiejętne podnoszenie wymagań, by nie zniechęcić dziecka do pracy, ale odpowiednio go mobilizować. Doskonałym rozwiązaniem jest nauczanie przez zabawę z nieodzownymi narzędziami w postaci wspólnego śpiewania obcojęzycznych piosenek, nauki wierszyków i wyliczanek, kolorowania rysunków, rozwiązywania krzyżówek, itp. Ważne jest, by za każdym razem nauczyciel miał pomysł na lekcję. Powinien też zwracać uwagę na mocne strony uczniów, pamiętając jednocześnie o tych słabszych. W odróżnieniu od standardowych kursów, nie można wymagać od dzieci niepełnosprawnych intelektualnie, by opanowały wiele elementów jednocześnie. Dzieci przyswoją język obcy, ale… „małymi porcjami”.

Dzieci specjalnej troski mogą, a nawet powinny uczestniczyć w lekcjach języka obcego – tak samo jak pełnosprawni rówieśnicy potrafią się go nauczyć. Praca z takimi dziećmi uczy szacunku do ich wysiłku i rozumienia ich problemów, wyczula na dostrzeganie ich sukcesów, nawet tych najmniejszych. Niemcy z powodzeniem uczą angielskiego nawet dzieci z poważnymi problemami w nauce. Zdaniem Keith Bovair, lingwistki i pedagoga specjalnego, która pełniła funkcję dyrektora w kilku szkołach specjalnych i jest przewodniczącą Narodowego Stowarzyszenia Specjalnych Potrzeb Edukacyjnych (NASEN) – Jedynymi czynnikami „upośledzającymi” takich uczniów są niskie oczekiwania i uprzedzenia ze strony dorosłych. Wiele jest prawdy w tym stwierdzeniu. Jeżeli bowiem pozbawimy niepełnosprawnych możliwości zdobycia wykształcenia – to brak wykształcenia, a nie ich niepełnosprawność stanie się ograniczeniem ich życiowych możliwości.

A jakie jest Wasze zdanie na ten temat?

These Happy Easter wishes
Are especially for you;
A great big hug & a few light kisses
Thrown in for good measure too.
Have a super holiday
And know that I’m thinking of you;
Because you’re especially nice to know,
And because I just wanted to!

Happy Easter Kochani