- Czy już wiecie, w co lub za kogo przebierzecie się na bal? – pytam.

- Tak! – wyrywają się od razu i zaczynają wyliczać:

- Ja będę grzybkiem.

- Ja piratką!

- Marynarzem.

- A ja marynarką! – krzyczy Ania.

Dziś polski wierszyk, znaleziony w sieci, pokazujący, że nasz język również do najłatwiejszych nie należy. Niepoprawne wymówienie danej głoski może całkiem zmienić znaczenie wyrazu. Zobaczcie sami.

Jakże mówić niewygodnie,

Gdy wyrazy brzmią podobnie!

Tak, czy tak? Inaczej może?

Często głowi się niebożę.

Kiedy dziatwa nieostrożna,

Łatwo się pomylić można.

Może zatem się zgodzicie,

by opisać ich użycie?

Z gruszy można zerwać gruszkę;

Wąską drogą nazwiesz dróżkę.

Paczkę pocztą wysłać możesz;

Kaczka pływa po jeziorze.

Tatuś się co ranek goli;

Gdy kolano stłuczesz – boli.

Rzeką może płynąć kra;

Brydż – to taka w karty gra.

Bułki jadasz na śniadanie,

Półki wiesza się na ścianie.

W wannie Jasio wodą chlapie,

A gdy Janek śpi, to chrapie.

Na boisku gramy mecz;

Rycerz w dłoni trzyma miecz.

Pić i jadać trzeba zdrowo;

Bić nie wolno zaś nikogo.

W sieci rybak ryby łapie;

Dziadzio siedzi na kanapie.

Gdzie drwa rąbią – wiór się kurzy;

Wór – to taki worek duży.

Nic nie bywa bez znaczenia:

Zmieniasz głoskę – sens się zmienia.

W słowach jest zasadzek wiele,

Lecz odwagi, Przyjaciele!

I pułapki obejść łatwo!

Wsłuchać się w nie trzeba, dziatwo.

- Ja! Żyrafa weszła na drabinę i spadła.

- Aha. A kto zna wierszyk o słoniu?

- Ja! – zgłasza się kolejna osoba – Słoń wszedł na drabinę i spadł.

- Proszę Pani, proszę pani! A ja znam o słoniu i żyrafie.

- Mów – mam nadzieję, że tym razem usłyszę prawdziwy wierszyk. Może Brzechwę, może choć coś z rymem, ewentualnie rytmem…

- Żyrafa weszła na drabinę i spadła na słonia.

Poniżej kilka scenek. Mimo że sytuacje te wydarzyły się już jakiś czas temu, ja wciąż nie mam pomysłu, jak mogłabym na nie zareagować.

Od swojej trzyletniej uczennicy dostałam kiedyś obrazek namalowany pastą do zębów.

- Co na nim jest? – zapytałam.

- Ślimak, który robi kupę.

Innym razem uczeń przyniósł mój portret swojego autorstwa. Dając mi go skomentował:

- Oj, trochę pani wygląda jak świnka!

- Narysowałeś mnie w spódnicy! – zauważyłam, chcąc zmienić temat. „jak świnka”… hmmm…

- Nie, to spodnie, które spadają z tyłka.

Uczeń po wywiadówce:

“Tata był na zebraniu. Pierwszy raz. Wie Pani, jak to jest z tatami. Nie byłem pierwszy na liście najlepszych i teraz mam szlaban na komputer i nie dostaję kieszonkowego przez dwa lata.”

Po chwili zastanowienia.

“On jest wredny!!!”

Chłopiec skonfundowany po moich pouczeniach?

“Mama mówi: Jak cię biją, to uciekaj.

Tata: Jak cię biją, to oddaj.

A pani: Jak cię biją, przyjdź do mnie“.

- O! Pani ma inne… takie inne na głowie…

- Tak. Zrobiłam sobie grzywkę.

- Ale czy Pani nadal jest tą samą Panią Martą, co wtedy?

- Tak, jestem:-)))

A tak fajnie było by móc choć przez chwilę być kimś innym! Najchętniej 3-letnią dziewczynką uczącą się języków metodą Helen Doron:-)

W mojej podstawówce na angielskim było bardzo nudno: ławki, tablica, książka, zeszyt. Nie mieliśmy nawet kaset do słuchania. W liceum już dużo lepiej, ale głównie pamięciówka i wkuwanie słówek. Język znało się owszem dobrze, ale biernie, czyli tylko rozumiało. Z mówieniem było już gorzej.

Na wyjeździe na kurs językowy do Londynu przemówiłam:-), bo naturalne środowisko, piękny brytyjski akcent ze wszystkich stron, a jedyną możliwością porozumienia się z kimkolwiek było mówienie po angielsku.

Na naszych kursach staramy się właśnie stworzyć takie anglojęzyczne środowisko, pozwalające dziecku osłuchać się z językiem – dokładnie tak, jak to jest w przypadku języka ojczystego.

Nie wkuwamy słówek. Dobrze się bawimy, a one same wpadają naszym uczniom do głowy. Niesamowite jest to, że im młodsze dziecko, tym łatwiej może się nauczyć dowolnej liczby języków. Pod warunkiem oczywiście, że ma z nimi kontakt regularnie.

Gdybym była znów 3-letnią dziewczynką moja przygoda z językami zaczęłaby się o wiele ciekawiej i przyjemniej. Z pewnością płynnie znałabym ich w dorosłym życiu kilka. A tak niestety pozostaje mi tylko dalej wkuwać… i zazdrościć dzieciom ich niezwykłych możliwości szybkiego uczenia się bez najmniejszego wysiłku.

Więcej zobaczyć możecie tu: http://remanent.blogspot.com/2009/06/satyra-w-krotkich-majteczkach-kobieta-i.html

Dziś do uprzyjemnienia popołudniowej kawy serwujemy Wam kilka „złotych zdań” wprost z zeszytów szkolnych naszych milusińskich.  Nie wiemy na ile są autentyczne, ale – znając inwencję twórczą naszych własnych i zaprzyjaźnionych dzieciaków – wewnętrzny głos podpowiada nam, że jest tu sporo prawdy. Jakby nie było – pewne jest, że najmłodsi mają zdecydowanie bardziej od dorosłych „język giętki”… Przeczytajcie i oceńcie sami. Naprawdę warto J

·         A do kotletów była sałata, którą mamusia przyprawiła potem.

·         Wojski przyłożył ucho do ziemi i usłyszał tupot niedźwiedzich kopyt.

·         Robak, ratując Tadeusza, strzelił do niedźwiedzia, który nie wiedział, że jest jego ojcem.

·         Rycerze urządzali teleturnieje.

·         …były ich tysiące, a nawet setki.

·         Pan Dulski był sterylizowany przez żonę.

·         Harem to człowiek posiadający zbiór kobiet.

·         Boryna był teściem żony syna Antka Hanki.

·         Ludwik XIV był samolubem. Twierdził, ze Francja to ja.

·         Po zebraniu makulatury, sprzedaliśmy ją razem z panią.

·         Jego trzyletni przyjaciel po ukończeniu studiów popełnił małżeństwo.

·         Pijący pod wpływem alkoholu często popełniają samobójstwo i nazajutrz nic nie pamiętają.

·         Meteorolodzy wychodzą trzy razy dziennie oglądać swoje narządy.

·         Rodzicami Żeromskiego byli Józef i Wincenty Żeromscy.

·         Anielka mimo zakazu ojca kolegowała się z Magdą i świniami.

·         Kangur ma łeb do góry, dwie krótkie przednie kończyny, dwie tylne długie, a w worku ma brzuch na małego i długi ogon.

·         Wieś była samowystarczalna: kobiety dostarczały mleka, mięsa i skór.

·         Straszne były te krzyżackie mordy.

·         Bandyci wpadli do sklepu i wymordowali samoobsługę.

·         Kiedy Adam Mickiewicz zawiódł się na kobiecie, wziął się za Pana Tadeusza.

·         Przedstawicielem materializmu był Demokryt z Abwehry.

·         Górnik pogłaskał konia po głowie i cicho zarżał.

·         Faraona nosili w lektyce, a poddani padali mu na twarz.

·         Koń trojański to była zdradziecka sztuka.

·         Królik posiada głowę, uszy i linienie.

·         Strażacy śpią w kalesonach i maja tam dzwonki alarmowe.

·         Wiedział, że w okularach jest mu do twarzy, dlatego nosił je zawsze w kieszeni.

·         Koryto należy umyć po zjedzeniu świń.

·         Admirałowie są ubrani w marynarki wojenne.

·         Szlachta w “Panu Tadeuszu” była bardzo gościnna, bo jak przyjechał pan Tadeusz na koniu, to o nic się go nie pytano, tylko dano mu siana.

·         Królik jest tak oddany swym małym, ze wyrywa sobie klaki sierści z brzucha, żeby wyścielić im gniazdo. Który ojciec rodziny zdobyłby się na to?…

·         Jest nas dziewięcioro rodzeństwa, a oprócz tego tatuś pracuje dorywczo jako monter.

·         Syrena to pół kobiety, która ryczy gdy jest alarm.

·         Służący doił krowę nad stawem, a w wodzie wyglądało to odwrotnie.

·         Makbet miał wyrzuty po mordzie.

A na koniec jeszcze najprawdziwsza historyjka, wprost z życia wzięta. Miejsce akcji: Centrum Helen Doron Early English we Wrocławiu:

Trwają zajęcia. Jedna z dziewczynek co chwilę zaczepia siedzącego obok niej chłopca: a to ciągnie go dla zabawy za sweterek, a to trąca łokciem, a to zagląda do jego książeczki, a to zadaje mu jakieś pytanie. Chłopiec przez dłuższy czas nie wykazuje zainteresowania. W końcu jednak traci cierpliwość, poirytowany całą sytuacją odwraca się w stronę małej i z pełną powagą stwierdza:

- Nie podrywaj mnie. Jestem teraz bardzo busy…

Słynny za czasów PRL-u,  ilustrowany magazyn „Kobieta i Życie” po latach niebytu właśnie powraca na rynek. Ciekawe czy swój wielki come back będzie miał również publikowany tam, słynny dział „Satyra w krótkich majteczkach”? Mamy nadzieję, że tak. Tymczasem do naszej własnej, blogowej rubryki zebraliśmy garść autentyków czyli złote wypowiedzi naszych złotych dzieci. Samo życie, ech. Oczywiście zapewne każdy rodzic czy nauczyciel ma w zanadrzu całe mnóstwo takich historyjek. Kochani, podzielcie się z nami zabawnymi opowieściami o Waszych dzieciakach, czekamy!

* * *

Nauczycielka: – Marysiu, podejdź do mapy i znajdź Amerykę Północną.

Marysia: – Jest tutaj.

Nauczycielka: – Bardzo dobrze. A teraz klasa niech odpowie, kto odkrył Amerykę?

Nauczyciel: – Krzysiu, jak napisałbyś słowo „rzeka”? Przeliteruj.

Krzyś: – Ż-E-K-A.

Nauczyciel: – Źle.

Nauczycielka: – Kasiu, wymień proszę coś ważnego, co mamy na świecie dziś, ale nie mieliśmy tego dziesięć lat temu.

Nauczycielka: – Aniu, powiedz zdanie zaczynające się od „ja”.

Ania: – „Ja” jest…

Nauczycielka: – Aniu, prawidłowa forma brzmi „ ja jestem…”

Nauczyciel: – George Washington nie dość, że ściął siekierą wiśnię swojego ojca to jeszcze się do tego przyznał. Czy wiecie, dlaczego ojciec go nie ukarał?

Katechetka: – Olu, powiedz szczerze czy odmawiasz modlitwę przed każdym posiłkiem?

Nauczycielka: – Piotr, twoje wypracowanie na temat „mój pies” jest dokładnie takie samo, jak twojego brata. Czy przepisałeś je od niego?

Nauczyciel: – Jak nazywa się osoba, która mówi choć nikt jej już nie chce słuchać?