Odniosę się do Swojej historii jak i swojego doświadczenia jako ojciec.
Będąc dzieckiem mieszkałem w różnych miejscach w Polsce ze względu na zawód mojego ojca (służył w armii i były okresy, że nie widziałem go nawet 8 miesięcy w roku) matka starała się jak mogła abyśmy z bratem nigdy nie zostali sami na noc w domu. Znalazła pracę na jedną zmianę , mniej płatną , nie dającą może satysfakcji ale zawsze była obok nas i za to Jej dziś dziękuję. Będąc w obcym mieście nie miała koleżanek a do dziadków było daleko bo ponad 600km. Dała radę pogodzić spotkania, życie prywatne i zawodowe.
Teraz kolej na mnie. Mam dwóch synów : 17 lat i 5 lat. Teraz mogę powiedzieć mam niańkę za darmo starszy syn zostanie bez problemu z młodszym, choć zawsze truchleję czy czegoś nie wymyślą , czy będziemy mieli do czego wrócić. Jednak wcześniej było gorzej. Moja żona pracowała przez wiele lat na dwie zmiany (służba zdrowia) ja zaś często bywałem w podróżach służbowych czy szkoleniach. Bywały takie sytuacje, których nie dało się przewidzieć: nagły wyjazd , zastępstwo na dyżurze itp. pozostawały nam w tedy tylko dwie możliwości obecność kogoś ze znajomych( kogoś kogo znały nasze dzieci) w naszym domu lub zamiana dyżuru , przesuniecie wyjazdu w najgorszym przypadku L4. Ciężko ale przetrwaliśmy ten okres.Mam nadzieję że nasze dzieci to doceniają.

Pozdrawiam
Ronon
Ps. do przemyślenia :
“Dziecko to człowiek, tylko że mały – nie znaczy, że jednak głupi. Ten mały często czuje i widzi więcej niż sobie myślisz.”