Blog HelenDoron

Ellie ma dwa lata i ciągle mnie zaskakuje. Teraz odkryłam jej dwa ulubione zajęcia: śpiewanie i samodzielne rozbieranie się.  Bo Ellie jest już bardzo duża i wszystko chce robić po swojemu.

Chciałabym poopowiadać Wam o dzieciach, o tym co porabiają na co dzień i o tym jak zabawnie i mądrze jest żyć w ich świecie wielu języków. Bo te dzieciaki są wyjątkowe…

Po angielsku, Ellie głównie śpiewa  Helen Doron Stacking Fun z Baby’s Best Start i Upside Down, a wtedy muszę koniecznie ją trzymać do góry nogami przez całą piosenkę.  Ale ceni też sobie Happy birthday to You, choć słowa „birthday” nie śpiewa, bo za trudne i zostaje tylko Happy to You, happy to You….
Mówi też bardzo dużo: po polsku, po bułgarsku i oczywiście po angielsku.

Ellie – jak już wspominałam – najbardziej chce się rozbierać sama i robi to kilka razy dziennie w najbardziej niespodziewanych chwilach. Jest szybka, więc jak tylko wyjdę na minutę do kuchni,  to po powrocie zastaję Ellie całkiem golą, a  na środek pokoju znajduję pampers, rajstopki i body. Tak to bywa.

Dla odmiany Vincent ostatnio myśli o tym, że są bardzo ważne słowa po angielsku, których jeszcze nie zna. Wczoraj się pytał jak jest „żołnierz” i jak jest „rycerz” po angielsku.  No tak, przecież misie są dla dzidziusiów, a teraz jest czas na miecze, walki i smoki…
Wieczorem zastanawiam się…czym mnie te moje dzieciaki jeszcze zaskoczą.

Zauważyłam, że istnieje jakiś magiczny związek pomiędzy umiejętnością gry na instrumencie muzycznym, a posługiwaniem się językiem obcym. Okazuje się, że moi najlepsi uczniowie z lekcji Helen Doron uczą się także w ognisku muzycznym, albo nawet zwyczajnie w domu – pod czujnym okiem rodziców czy dziadków. Mówię tu o pięcio- i sześciolatkach, którym pozwolono uczyć się gry np. na skrzypcach, gitarze i – najczęściej – fortepianie. Większość nauczycieli jest zdania, że dzieci we wcześniejszym wieku (czyli dwu-, trzylatki) nie mają fizycznej możliwości grania (chodzi o wyrobienie nadgarstka).

Hmm… a właśnie przed chwilą wyszła nasza pani od pianina, bardzo sympatyczna dama, która powiedziała: – Od dzieci można wiele wymagać, bo one mają niesamowicie wielkie możliwości. Najczęściej jednak dorośli nawet sobie tego nie wyobrażają, a przecież powinniśmy je u naszych dzieci odkrywać i pozwolić im się twórczo rozwijać. Jeśli kochasz swoje dziecko to zachęć je i zaciekaw tak, aby chciało ten swój talent przekuć w pasję. To mu w przyszłości na pewno zaowocuje…”. I wiem co ma na myśli. Bo wcale nie chodzi tu o to, że jak malec gra na gitarze, to na pewno zostanie drugim Hendrixem. Po prostu nauka zmusza do myślenia. Do wysilenia szarych komórek. I tak naprawdę właśnie o ten wysiłek tu chodzi.